പൂവാകയിൽ പൂക്കാത്തത്

മുഖത്തിന് നേരെ പിടിക്കുന്ന കണ്ണാടിയിൽ കണ്ണുകൾക്ക് പകരം ഇടതൂർന്ന ഒരു നടപ്പാത കാണുന്നു എന്ന് കരുതുക അതിൽ നിന്റെ കാലടികൾക്ക് സമാന്തരമായി കരിയിലകളുടെ നീണ്ട നിര കാണാം ഓരോ നിശ്ചലതയിലും മഴക്കാടുകൾ തേടിയുള്ള യാത്രയുടെ ഒടുങ്ങാത്ത തുടക്കങ്ങൾ.  ഇമകൾക്കിടയിൽ പ്രളയത്തിന്റെ മുന്നൊരുക്കങ്ങൾ, വേനലായി മാറുന്ന ധമനികൾ. ഭൂപടങ്ങൾ തേടിയുള്ള യാത്രയിൽ നീ ഉരിഞ്ഞിടുന്ന കാലം പിന്നീട് വിടരാൻ ഒരു പൂമൊട്ടു പോലും നീ ബാക്കി വെച്ചിട്ടില്ലെന്നിരിക്കേ നിന്റെ ശൈത്യം നിന്നിലേയ്ക്ക് തന്നെ തിരികെ വന്നുകൊണ്ടേയിരിക്കും ഉടയുന്ന കണ്ണാടി ചില്ല്, ദിശയറിയാ കണ്ണുകളായിരം കൂട്ടിമുട്ടുന്ന പാതകൾ, വഴികളടഞ്ഞ് വഴികൾ പിൻവാങ്ങുന്ന കാഴ്ച്ച ശേഷം ചിന്തനീയം

കടിച്ചുപിടിക്കുന്ന ചുണ്ടുകൾക്കിടയിൽ കുടുങ്ങുന്ന ശബ്ദമാണ് ഭൂകമ്പമാകുന്നത്. അവയുടെ പരികല്പനകൾ എഴുതാത്ത ഗീതങ്ങളും അറിയാത്ത ലോകങ്ങളും. കാലടികൾ കൊണ്ട് മാത്രം അളക്കാവുന്ന നഷ്ട്ടങ്ങൾ സ്മൃതിയുടെ നേർരേഖകൾ മൂർച്ചയേറിയ വാൾമുന വിജാഗിരികൾ കടത്തിവിടുന്ന പ്രകാശഗതികൾ. കഥകൾ ഏറും തോറും മായുന്ന യവനിക, ഇറങ്ങി നടക്കുന്ന കഥാതന്തുക്കൾ, രംഗബോധമില്ലാത്ത കഥാപാത്രങ്ങൾ യുദ്ധഭൂമിയിലെ മനുഷ്യ പൂക്കളങ്ങൾ, കഥനങ്ങൾ, മഴ പെറാത്ത മേഘങ്ങൾ. കൂരിരുട്ടിനും ആഴക്കടലിനും തമ്മിൽ എന്ത് ബന്ധം എന്നാലോചിച്ചാൽ, അന്ധതയെന്നോ വേദനയെന്നോ പറയാത്തവരുടെ ഭാഷയാണെന്റെ വെളിച്ചം. പുറപ്പെടാത്ത ശബ്ദങ്ങൾ സന്ധ്യയുടെ നിറമായി നിന്നിൽ പടരുന്നത് കാണാം ഭൂമിയെ പിളർക്കാതെ നിന്റെ ലോകം തേടാൻ നീയൊരു കടൽക്കര വിലയ്ക്ക് വാങ്ങണം നഗരത്തിന്റ വെയിലറുതികൾ നിഴലായി കോറിയിടണം. ഉള്ളിലുടക്കുന്ന അലമുറകൾ  തലതല്ലി, തിരയടിച്ചു നിന്നിൽ നിന്നിറങ്ങി ആകാശമായും, പിന്നീട് മഹാസമുദ്രമായും രൂപാന്തരപ്പെടും.  അന്നു നീ എഴുതുക, നീറി മരിച്ച നിശബ്ദതയെ കുറിച്ച്

തെറി വിളി രാഷ്ട്രീയമാക്കിയ ഒരുവളുണ്ടായിരുന്നു. പശുവിന് കാടി കലക്കുമ്പോളും തുണി അലക്കുമ്പോളും മുറ്റമടിക്കുമ്പോളും ചന്തയിൽ കവടി നിരത്തുമ്പോളും അവൾ ആരോഹണാവരോഹണങ്ങളിൽ തെറി വിളിച്ചു പോന്നു. ചീറി നിന്ന അവളെ പ്രാപിക്കയെന്നാൽ കൊടുമുടികളെ കീഴടക്കുക എന്ന് ചിലർ വ്യാമോഹപ്പെട്ടു. എന്നാൽ, മനുഷ്യനടുക്കാത്ത തമോഗർത്തങ്ങൾ പോലെ അവൾ കനത്തു നിന്നു. ജീവിക്കയെന്നാൽ, മുൻപേ പറക്കുന്ന കാലത്തെ മൂന്നണയ്ക്ക് വിൽക്കുക എന്നവൾ തീർത്തു പറഞ്ഞു. അവളുടെ പ്രതലങ്ങളിൽ പൊട്ടി വിടർന്ന സന്ധ്യകളെ അവൾ നാടു കടത്തി. പാറപോലുറച്ചവൾക്കുള്ളിലെ തെളിമ എന്ന ശാസനം പുച്ഛിച്ചു തള്ളി അവൾ തെറി ഭജിച്ചു. അവൾ പുലമ്പിയ തെറികളത്രെ അവൾ നടത്തിയ യുദ്ധങ്ങൾ. അതിർത്തികൾ കോറിയിട്ടു സാമ്രാജ്യം പകുത്തവൾ മറുപകുതിയിൽ വിശാലമായ രാത്രിയായി. കൂമനും കുറുകലിനുമിടയിൽ അവൾ ഇറങ്ങി നടന്നു. നാട്ടുവഴികളുടെ നനവ് അവളുടെ പാദങ്ങളിലെന്നോണം, ആകാശം കായ്ക്കുന്ന കണ്ണിമകൾ ദിവാസ്വപ്നങ്ങൾക്കെത്ര ദൂരം സഞ്ചരിക്കാനാവുമെന്നവളോട് ചോദിച്ചാൽ പറയും, ആട്ടി തുപ്പിയ കാലങ്ങളെ കോർത്തിണക്കി നോക്കാൻ.

വേനലിന്റെ കാൻവാസിലെ ഉണങ്ങിയ ചെമ്പൻ വരകളിൽ നിന്നടർന്നു വീഴുന്ന ബിന്ദുക്കൾ, ഒന്നിനു പിറകെ ഒന്നായി പറന്നകലുന്ന പക്ഷിക്കൂട്ടം. സന്ധ്യയുടെ മണമെന്നാൽ, ജനാലയിൽ നിന്ന് കടലിലേയ്ക്കുള്ള ദൂരം. ഓരോ കാറ്റും ഓരോ കാലം ചിലപ്പോൾ ഒന്നിനു മേലെ ഒന്നായി മുഖങ്ങൾ, നീയും നിന്റെ ആവർത്തനങ്ങളും ഉത്ഭവങ്ങൾക്കും യാഥാർത്ഥ്യത്തിനും ചരിത്രമില്ലാത്ത പക്ഷം,  വിഭ്രാന്തികൾ കാട്ടിലേയ്ക്കുള്ള മടക്കങ്ങളുടെ ഉപമപേറാത്ത സത്യാനന്തരം. കല്ലിച്ച മുലഞെട്ടുകൾ, ഒഴുക്കാത്ത ദ്രാവകം, നിന്റെ വിശപ്പ് എന്റെയും.

ആത്മഹത്യ ഒരു പ്രേരണയായി പിറകേ കുടുമ്പോൾ, തയ്യാറായി ഇരിക്കണം. മുറികൾ അടുക്കിപ്പെറുക്കി  ശ്വാസോച്ഛ്വാസം തിരിച്ചറിയാവുന്ന തരത്തിൽ തെളിമയോടെ വെയ്ക്കണം. കടന്നു വരുന്ന ഓരോരുത്തർക്കും വീടിനുള്ളിലെ, വൃത്തിയുടെ ജീവനില്ലായ്മ അനുഭവമാകണം. കൂട്ടുകാരോട് പറയാൻ ഒന്നും ബാക്കിയില്ലെന്നിരിക്കെ, അവരെ ഓർക്കേണ്ടതില്ല. എന്നാൽ, വാക്കുകളിൽ കുറുകൽ ഒളിച്ചു കടത്തുന്ന സൗഹൃദങ്ങൾക്കു മീതെ വെള്ളയടിക്കുക. പൊട്ടി വിടരാൻ ഒന്നുമില്ലാത്ത വെള്ളയുടെ ജീവനില്ലായ്മകൾ. പൂച്ചക്കുട്ടികളെയെന്ന പോലെ  കുഞ്ഞുങ്ങളേയും, ഓർക്കേണ്ടതില്ല. അലിവുകളെ അപനിർമ്മിക്കാൻ കാലത്തിനാവും. വീണ്ടും തയ്യാറെടുക്കുമ്പോൾ ചെടികൾ നനയ്ക്കുക്കുവാൻ മറക്കരുത്. വേനലിലെ അവസാന ജലകണിക പോലെ, നീ നിറയുന്ന സന്ധ്യകൾ ഒരു വൈകുന്നേരമെങ്കിലും ഒറ്റയ്ക്ക് നടക്കാൻ ഇറങ്ങുക. വഴികൾക്കുമേലെ വഴികൾ വന്ന് നിറയുമ്പോൾ മനുഷ്യന്റെ വേഗതയെ ഒന്ന് തൊട്ട്, നീ പിൻവാങ്ങുക. ആത്മവും ഹർഷവും വേർപിരിയുന്ന ഗോവണിക്കെട്ടിൽ കാലത്തിന്റെ പോക്കുവരവുകൾക്കിടയിൽ നിന്റെ കാമനകൾ കാറ്റിലാടും. ആത്മഹത്യ ഒരു കുറ്റമല്ലന്നിരിക്കെ, ഒരു ആകർഷണവും തോന്നാന്നില്ല എങ്കിലും, പിറകേ കൂടുന്ന നിഴ...

സ്വയംഭോഗത്തിനൊടുവിൽ പുകയില ഗന്ധമായി രൂപാന്തരപ്പെടുന്നവൾ ഏകാന്തയുടെ ഉപമ പേറുന്നു. അവളിലേയ്ക്ക് സ്വരുക്കൂടുന്ന  ദിക്കുകൾ, അടർന്നു വീണ കാലടികളുടെ ദൂരത്തെ സ്വന്തം തോലിൻപുറത്ത് അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു. ഒറ്റപദങ്ങൾ കണ്ടെത്താനാകാത്ത സങ്കീർണതകൾ, ആകാശവും ഭൂമിയും അവയുടെ പേറുകളും കണ്ണിലുടക്കുന്ന ജലകണത്തെ കനൽ ചുവപ്പിന്റെ കാഴ്ച്ചയാക്കുക കടലിലേയ്ക്കുള്ള ദൂരത്തെ ചാലു വെട്ടി തെളിക്കുക നിന്നിലേയ്ക്ക് നീ വന്ന് നിറയുമ്പോൾ, വാക്കുകൾക്ക് അർത്ഥാന്തരം വന്നുവെന്ന് നീ തിരിച്ചറിയും.  ആഴമില്ലാ കയത്തിൽ മുങ്ങി മരിക്കേണ്ടി വരുന്നതിന്റെ വ്യർത്ഥ സൂചകം, ഓരോ ഇംഗിതവും കടൽ കാക്കകൾ പിൻ വാങ്ങിയ നിശയിൽ, നിന്നിലെ ചുവപ്പിന് കാടെരിയുന്ന മണമായിരുന്നു

ഒരുവളുടെ ഭാഷ അവളുടെ നിഴൽ കുത്തുകളുടെ അടയാളമാണ്  അടുപ്പ് കൂട്ടിയും  പിന്നെയും പെറ്റും, തൊഴിലെടുത്തും പല ദിക്കുകളിലേയ്ക്ക് വാർന്നൊഴുകിയും, അവൾ സ്വരുകൂട്ടുന്ന  അക്ഷര പിശകുകൾ.  വ്യാകരണ തെറ്റുകളുടെ പല ഭാഷകൾ സംസാരിച്ച്  ഭാഷയില്ലാതായിത്തീർന്നവൾ.  അവളുടെ ലിഖിതങ്ങൾ, മൊഴി മാറ്റങ്ങളെ അസാധുവാക്കുന്ന ഭാഷാശാസ്ത്രം. പേറൊന്നിന് കുളിയും തീണ്ടാരിത്തുണികളും എന്ന രൂപകത്തിൽ നിന്ന്  കവിതകളുടെ തീണ്ടാരിപ്പെരുമഴയിലേയ്ക്കവൾ നടന്നു കയറുമ്പോൾ, ഭാഷയുടെ കയങ്ങളിലവൾ ആർത്തുലയുന്നതു കാണാം നിന്റെ വരികൾക്കുമീതെ അവൾ ചോര തുപ്പുമ്പോൾ, കരുതിക്കോളൂ, നിന്റെ അക്ഷരവടിവുകളുടെ വിപ്ലവത്തെ അവൾ ചേറ് കൊണ്ട് മൂടിയെന്ന്.  അവൾ നെയ്ത ദിനരാത്രങ്ങൾ, തെളിഞ്ഞെരിയുന്ന കണ്ണിമകൾ നടവഴിയുടെ കഥനങ്ങൾ അക്ഷരങ്ങൾ നിന്റെ ഭൂപടം മുങ്ങിത്താഴുന്ന സമുദ്രരസം, അവളുടെ വാക്കോർമ്മകൾ.